جاده اصلی؛ بلای جان سیسابی ها
جواد حشمتی
جاده اصلی، سیساب را به دو بخش تقسیم کرده است؛ اما برای مردم روستا، این محور فقط مسیر عبور خودروها نیست، بلکه گاهی به خطری مرگبار تبدیل میشود. روستای سیساب در مسیر ارتباطی شهرستان بجنورد و شیروان قرار دارد و جاده اصلی از میان بافت آن عبور میکند، به همین دلیل، اهالی برای رفتوآمد روزمره و دسترسی به خانهها، مدرسه، خدمات و دیگر بخشهای روستا ناچارند از این محور عبور کنند؛ محوری که خودروها در آن با سرعت قابل توجهی تردد میکنند. در چنین شرایطی، نبود پل عابر پیاده، سرعتگیرهای مؤثر، علایم هشداردهنده کافی و روشنایی مناسب، ایمنی مردم، بهویژه کودکان، نوجوانان و سالمندان را بهطور جدی تهدید میکند. نتیجه این وضعیت، چند روز پیش با جانباختن یک نوجوان ۱۵ ساله سیسابی در برخورد با خودروی عبوری، بار دیگر آشکار شد؛ حادثهای تلخ که نشان میدهد این محور نیازمند اقدام فوری است، نه وعده و پیگیریهای مقطعی. اما پرسش روشن این است: آیا باید هر بار یک نفر قربانی شود تا مسئولان برای ایمنسازی یک نقطه حادثهخیز تصمیم بگیرند؟ این نخستین حادثه در این مسیر نیست. وقتی جادهای از میان روستا عبور میکند و مردم برای انجام سادهترین امور روزمره مجبور به عبور از آن هستند، مسئولان شهرستان و دستگاههای مرتبط باید پیش از وقوع حادثهای دیگر وارد عمل شوند و برای رفع خطر تصمیمی عملی بگیرند. بررسی این محور به عنوان نقطه حادثهخیز و اجرای اقداماتی به این شرح، حداقل مطالبه مردم سیساب است:
نصب پل عابر پیاده در محل مناسب؛ ایجاد سرعتگیرهای استاندارد و متناسب با شرایط محور؛ نصب تابلوهای هشداردهنده و چراغهای چشمکزن؛ تأمین روشنایی کافی در محدوده عبور اهالی؛ خطکشی و مشخصکردن مسیرهای عبور عابر پیاده؛ کنترل جدیتر سرعت خودروهای عبوری و مهمتر از همه، تدوین و اجرای فوری برنامهای برای ایمنسازی این محور.
جان نوجوان ۱۵ سالهای که از دست رفت، بازنمیگردد، اما میتوان با اقدام بهموقع، مانع تکرار این فاجعه برای خانوادهای دیگر شد. سیسابیها خواستهای فراتر از حق خود ندارند؛ میخواهند جادهای که از میان خانه و زندگیشان میگذرد، به بهای جانشان تمام نشود. مسئولان، پیش از آن که خبر بعدی از سیساب با نام قربانی دیگری منتشر شود، برای ایمنسازی این مسیر اقدام کنند.