«زهرا اسدی» نویسنده و مدرس داستان‌نویسی:
کتابخانه باید کارگاه خلاقیت باشد
«زهرا اسدی» نویسنده، مدرس داستان‌نویسی و معلم مدارس غیردولتی، با تأکید بر نقش حیاتی کتابخانه‌های عمومی در پرورش نسل خلاق، این مراکز را آخرین پناهگاه تعاملات واقعی انسانی در عصر دیجیتال دانست و تصریح کرد که کتابخانه نباید صرفاً محل امانت گرفتن کتاب باشد، بلکه باید به پاتوقی پویا برای گفت‌وگو و ترویج تفکر عمیق تبدیل شود. «زهرا اسدی» که دانش‌آموخته کارشناسی ارشد ادبیات و از اعضای فعال کتابخانه عمومی علامه دهخدا بجنورد است، در گفت‌وگو با واحد روابط عمومی اداره‌کل کتابخانه‌های‌عمومی خراسان شمالی به تشریح دیدگاه‌های خود درباره جایگاه کتابخانه‌ها در زندگی نسل امروز پرداخت. «اسدی» که سابقه عضویت در این کتابخانه را از دوران نوجوانی در کارنامه دارد، کتابخانه را ادامه مسیر آموزشی دانست و گفت: زبان یکی از ابزارهای مهم تفکر است. وقتی کودکان کتاب می‌خوانند و درباره آن صحبت می‌کنند، تفکرشان پرورش می‌یابد. کتابخانه علاوه بر این، محیط اجتماعی سالمی است که به نیازهای اساسی کودکان برای رشد هوش هیجانی پاسخ می‌دهد. این نویسنده و مدرس داستان‌نویسی، نقش‌های سه‌گانه خود(معلمی، نویسندگی و کنشگری کتابخوان) را اضلاع یک مثلث دانست که مرکز آن کلام و فهم است. وی در این باره گفت: معلم بودن به من یاد داد چگونه پیچیدگی‌ها را ساده کنم، نویسنده بودن به من آموخت که چگونه از دل این سادگی، معنایی عمیق استخراج کنم و کنشگری، به من یاد داد که این نقش‌ها نباید در خلوت باقی بمانند. اگر بخواهم صادقانه بگویم، معلم بودن موتور محرک من است. «اسدی» بزرگ‌ترین چالش دانش‌آموزان امروزی را رقابت با سرعت دانست و افزود: دنیای امروز، سرعت و لذت آنی را از طریق شبکه‌های اجتماعی ترویج می‌کند، در حالی که خواندن، نیازمند صبر و تمرکز عمیق است. به عنوان معلم، سعی نمی‌کنم دانش‌آموزان را به زور وادار به خواندن کنم، بلکه با ابزار قصه‌گویی، لذت کشف را به آن‌ها می‌چشانم. وی درباره دلیل حضور داوطلبانه خود در کتابخانه علامه دهخدا گفت: من از دوران نوجوانی عضو این کتابخانه بودم و به خاطر حس‌های خوب آن دوران، خود را به این مجموعه مدیون می‌دانم. در عصر دنیای دیجیتال و تک‌نفره که با بحران تنهایی و سطحی‌شدن رو به رو هستیم، کتابخانه‌های عمومی آخرین پناهگاه‌های تعاملات واقعی هستند. نوجوانان امروز به فضایی نیاز دارند که شنیده شوند، نه این که فقط محتوا مصرف کنند. این نویسنده با انتقاد از نگاه محدود به کتابخانه به عنوان کاخ سکوت، تأکید کرد: کتابخانه باید یک کارگاه خلاقیت باشد. برای پرورش نویسنده، کتابخانه به فضاهای بیان، میزهای نوشتن، گروه‌های نقد ادبی و کارگاه‌های داستان‌نویسی نیاز دارد. کنشگری فرهنگی نیز یعنی مسئولیت‌پذیری در برابر دانش؛ یعنی باور داشته باشیم که کتاب کالای شخصی نیست، بلکه میراث عمومی است. توصیه‌ام به دیگران این است که با کوچک‌ترین قدم شروع کنند؛ لازم نیست حتماً همایش بزرگی برگزار شود؛ گاهی فقط با پیشنهاد برای تغییر چیدمان یا برگزاری یک ساعت مطالعه گروهی، می‌توان تغییری بزرگ ایجاد کرد. «اسدی» در ادامه با اشاره به راهکارهایی برای تبدیل کتابخانه به پاتوقی پویا، برگزاری کارگاه‌های هنری، نمایش‌های کوتاه، نمایشنامه‌خوانی و بحث‌های روانشناسی را پیشنهاد کرد و افزود: کتابخانه باید جایی باشد که مردم برای دیدن یکدیگر و گفت‌وگو بیایند و کتاب، همراه این گفت‌وگوها باشد. وی با یادآوری اولین تجربه داستان‌نویسی خود در پاتوق داستان کتابخانه علامه دهخدا در سال ۱۳۹۰، در پایان تصریح کرد: آرزوی من این است که در استان ما، کتابخانه نه یک ساختمان، بلکه یک فرهنگ باشد؛ جایی که هر کسی با ورود به آن، نه تنها با یک کتاب، بلکه با یک هدف از آن خارج شود.