printlogo


 احساس سیری پایدارتر؛ پروتئین یا فیبر؟


​​​​​​​
تمرکز بیش از حد بر مصرف پروتئین ممکن است موجب غفلت از یکی از حیاتی‌ترین اجزای رژیم غذایی، یعنی «فیبرهای خوراکی» شود. به گزارش دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت، با گسترش تبلیغات پیرامون رژیم‌های پرپروتئین، توجه عمومی به این درشت‌مغذی افزایش چشمگیری یافته است، اما متخصصان تغذیه تأکید می‌کنند که تمرکز بیش از حد بر مصرف پروتئین ممکن است موجب غفلت از یکی از حیاتی‌ترین اجزای رژیم غذایی، یعنی «فیبرهای خوراکی» شود؛ هر دو ماده غذایی نقش بسزایی در ایجاد احساس سیری و تداوم آن بین وعده‌های غذایی ایفا می‌کنند، در حالی که الگوی مصرف جامعه نشان می‌دهد اغلب افراد، پروتئین کافی و حتی بیش از نیاز دریافت می‌کنند، اما با کمبود جدی دریافت فیبر روبه‌رو هستند. پروتئین از طریق ترشح هورمون‌های مهارکننده اشتها و اثر بر فرایندهای متابولیک، موجب کنترل گرسنگی می‌شود، با این حال، فیبرهای خوراکی نیز با مکانیسم‌های متعدد و مؤثری احساس سیری را تمدید می‌کنند. فیبرهای محلول موجود در میوه‌ها، سبزیجات، جو دوسر و حبوبات، تخلیه معده و حرکت غذا در دستگاه گوارش را کند و روند جذب قند در خون را تعدیل می‌کنند که این امر مانع از گرسنگی زودهنگام می‌شود. علاوه بر این، فیبرهای نامحلول نظیر پوست میوه‌ها و سبوس غلات، با افزایش حجم محتویات معده، پیام‌های عصبی سیری را به مغز مخابره و فرد را به دست کشیدن از غذا ترغیب می‌کنند. بررسی‌های علمی نشان می‌دهد که تأثیر فیبر بر ایجاد حس سیری پایدار در طول روز، دست‌کمی از پروتئین ندارد و هر دو به یک اندازه در کنترل اشتها اثرگذار هستند. با توجه به این که دریافت فیبر، علاوه بر مدیریت وزن، در بهبود سلامت دستگاه گوارش، تنظیم چربی خون و پیشگیری از بیماری‌های قلبی - عروقی نقش کلیدی دارد، کارشناسان توصیه می‌کنند رژیم غذایی بر پایه تلفیقی از هر دو ماده تنظیم شود. مصرف منابع گیاهی غنی که همزمان حاوی فیبر و پروتئین هستند - نظیر انواع حبوبات(همانند عدس، لوبیا و نخود) و مغزها و دانه‌ها - به همراه استفاده از نان‌ها و غلات سبوس‌دار، سبزیجات متنوع و میوه‌های کامل با پوست، بهترین راهکار برای تأمین همزمان انرژی پایدار و کنترل اشتهای روزانه به شمار می‌رود.