​​​​​​​
تهیه‌کننده مسابقه «دلیران» در مورد شناسایی نیازهای کودکان در تولید برنامه‌های متنوع و هدف خود از تولید این مسابقه گفت: در درجه نخست، هدف پایه و اولیه «دلیران»، آموزش مهارت‌های بقا در طبیعت بود؛ همان مهارت‌هایی که در گذشته اصطلاحاً به آن‌ها مهارت‌های پیش‌آهنگی می‌گفتند. «مصطفی رضوانی» افزود: پس از طرح‌ریزی کار در شبکه کودک، سرفصل‌های محتوایی تکمیلی نیز به برنامه افزوده شد که مهم‌ترین آن‌ها تقویت قدرت تصمیم‌گیری و انتخاب‌گری در کودکان است. چالش‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که مخاطب و شرکت‌کننده در مواجهه با دوراهی‌ها و گزینه‌های پیش‌رو، ناگزیر به سنجش، تصمیم‌گیری و انتخاب باشند. وی تصریح کرد: محور اصلی دیگر، معرفی جاذبه‌های طبیعی کمترشناخته‌شده ایران است. در فصل نخست، مستندی مفصل از جاذبه‌های قشم و در فصل جدید از زیبایی‌های چابهار به تصویر کشیده شد. در کنار این ارکان، اهداف فرعی مهمی نظیر ترویج روحیه کار گروهی در برابر اقدامات فردی در تمام طول برنامه جریان دارد. یکی از تحولات مهم در فصل جدید، رویکرد تعاملی است. برای نخستین بار در تلویزیون، بخش‌هایی از آیتم‌ها در دو سناریوی متفاوت ضبط شده‌اند. این تهیه‌کننده در مورد همسویی محتوای برنامه‌ها با سلیقه کودکان نیز بیان کرد: اگرچه هدف مستقیم و اولیه‌مان تقابل با فضای مجازی نبود، اما ماهیت چالش‌های برنامه فیزیکی و مهارتی مانند زیپ‌لاین، صخره‌نوردی، فرود از آبشار و عبور از باتلاق و رودخانه و... است. درگیر شدن با چنین چالش‌هایی مانند هر فعالیت ورزشی، ذهن و جسم بچه‌ها اعم از شرکت‌کننده و بیننده را از رخوت، خمودگی و آسیب‌های حضور افراطی در فضای مجازی جدا می‌کند. «رضوانی» اضافه کرد: استقبال گسترده مخاطبان نشان داد که جامعه تا چه حد تشنه چنین فضایی است. ما با حدود ۴۰ تا ۵۰ هزار متقاضی برای حضور در برنامه مواجه شدیم. روشن است که از این میان تنها ۲۰ تا ۳۰ نفر امکان حضور مقابل دوربین را پیدا می‌کنند، اما همین استقبال خیره‌کننده ثابت می‌کند که خیل عظیمی از کودکان به یادگیری این مهارت‌های کاربردی و حیاتی علاقه‌مندند. وی در مورد تأثیر تأسیس مرکز کودک و نوجوان، عنوان کرد: وجه تمایز کار برای رده سِنی کودک در مقایسه با سایر شبکه‌ها، حساسیت بالای تربیتی و آموزشی آن است. تجربه همکاری من با شبکه‌های مختلف نشان می‌دهد در شبکه کودک، نظارت‌ها صرفاً به سفارش‌دادن و دریافت کار محدود نمی‌شود، بلکه مدیران با دغدغه‌مندی قاب به قاب اثر را زیر نظر دارند و فرایند تولید در بستر هم‌افزایی، نظارت کارشناسی و رفت‌و‌برگشت‌های مداوم پیش می‌رود. تأسیس مرکز هم‌افزایی را ارتقا داده است و شاید بتواند به‌مرور کیفیت آثار را بالا ببرد. وی درخصوص چشم‌انداز رسانه کودک و ضرورت‌های نوین برنامه‌سازی نیز گفت: الگوی مصرف رسانه‌ای کودکان به‌طور کامل دگرگون شده است. در گذشته چند شبکه تلویزیونی معدود و بی‌رقیب وجود داشت و کودکان در ساعات مشخصی پای تلویزیون می‌نشستند، اما امروز نسل نو مانند بزرگسالان خود انتخاب‌گر است و محتوای دلخواهش را در سکو‌های نمایش خانگی، گوشی‌های هوشمند و اینترنت جست‌وجو می‌کند؛ دورانی که انتظار داشته باشیم کودکان بی‌چون ‌و چرا بنشینند و هر آن چه را از آنتن پخش می‌شود تماشا کنند، گذشته است. «رضوانی» یادآوری کرد: رسانه ملی برای حفظ اثرگذاری خود باید شیوه‌های تولید و پخش را بازنگری کند. تجربیاتی مانند تعاملی‌سازی برنامه «دلیران» یکی از راهکارهای خروج از قالب‌های سنتی است. علاوه‌بر این، سازمان باید در عرصه سکوهای برخط کودک حضوری قدرتمند داشته باشد و محتواهایی اختصاصی متناسب با فضای وب تولید کند. وی متذکر شد: برنامه‌ساز حرفه‌ای نباید انرژی خود را درگیر حواشی کند، بلکه باید تمام تمرکز را بر ارائه اثر با بالاترین کیفیت ممکن بگذارد. اگرچه آمار کمی مخاطبان صداوسیما همچنان بسیار گسترده‌تر از سکوهاست، اما رسانه باید از دغدغه تعداد مخاطب عبور کند و بر کیفیت تماشا متمرکز شود. به گزارش روابط عمومی رسانه ملی، «رضوانی» خاطرنشان کرد: معیار موفقیت این است که بتوانیم آثاری در تراز تولیدات ماندگار گذشته خلق کنیم که پرجاذبه و جریان‌ساز باشد و کودک به خاطر تماشای آن‌ها از رفتن به شهربازی یا بازی‌های روزمره بگذرد و پای رسانه بنشیند. افق رسانه کودک باید دستیابی به چنین سطحی از جذابیت و نفوذ باشد.