بعد از بررسی دو گروه اول جام جهانی 2026  که آن چنان هیجانی در تیم های حاضر آن دو گروه ندیدیم، نوبت بررسی گروه سوم(گروه C) این دور از مسابقات رسیده است. در این گروه، قرار است چهار تیم متفاوت از نظر افتخار، قدمت، تاریخچه و عنوان قهرمانی را مورد بررسی قرار دهیم، گروهی که در آن تیم های برزیل، مراکش، اسکاتلند و هائیتی حاضر هستند. با توجه به حضور مراکش و برزیل، دور از ذهن نیست که بگوییم ممکن است دو تیم از این گروه را در مراحل پایانی این جام ببینیم. از طرفی تیم قدیمی اسکاتلند هم برای پاک کردن تاریخچه ضعیف خود در ادوار گذشته جام جهانی طوری دیگر آماده نبرد است و تیم هائیتی را که در مرحله مقدماتی، تیم های نسبت به خود بزرگتری را از پیش رو برداشته هم نباید دست کم گرفت.

 برزیل؛ پایان دو دهه ناکامی با «کارلتو»؟
از پرافتخارترین تیم تاریخ جام جهانی فوتبال یعنی «برزیل» بررسی این گروه را شروع می کنیم. «سلسائو»ها(لقب تیم ملی برزیل) توانسته اند در سال های 1958، 1962، 1970، 1994 و 2002 برم بام فوتبال جهان بنشینند. با دقت به سال های قهرمانی این تیم که نگاه می کنیم متوجه یک وقفه 24 ساله که طی سال های 1970 تا 1994 به دست آمده است، می شویم.، وقفه ای که بعد از قهرمانی «قناری های کوچک»(دیگر لقب برزیل) در سال 2002 تا به الان ایجاد شده است. حدود 24 سال از آخرین قهرمانی تیم ملی برزیل می گذرد. مسئولان فدراسیون برزیل آن چنان تشنه قهرمانی در این رقابت بودند و هستند که در انتخاب سرمربی در عملی تقریباً غیرمعمول، سراغ سرمربی خارجی رفته اند؛ کسی که افتخارات بسیار زیادی در عرصه اروپایی به دست آورده و رکوردهای منحصر بفردی به نام او ثبت شده است. 5 قهرمانی در 5 لیگ معتبر اروپایی(اسپانیا، انگلیس، ایتالیا، آلمان و فرانسه)، 5 قهرمانی در رقابت های لیگ قهرمانان اروپا، قهرمانی در جام باشگاه های جهان، قهرمانی در سوپرکاپ اروپا و چند کاپ مهم دیگر از عناوین مهم سرمربی فعلی تیم ملی برزیل است. بله! صحبت از «کارلو آنجلوتی» یکی از بهترین سرمربیان تاریخ فوتبال است. برزیلی ها دست به دامان این سرمربی ایتالیایی شدند تا بلکه با قهرمانی در این دور از رقابت ها بتوانند اولین تیم تاریخ جام جهانی شوند که با یک سرمربی غیربومی، کاپ را به بالای سر می برند. حدو یک هفته دیگر تولد «کارلتو»ی کبیر است. آیا او به خود بهترین کادوی ممکن را در آستانه 67 سالگی می دهد؟ آیا ستارگان فراوان ترکیب برزیل می توانند آرزوی 24 ساله مردم یعنی قهرمانی در جام جهانی را برآورده کنند؟ باید مشتاقانه پای دیدن بازی های این برزیلِ جذاب نشست و دید؛ تیمی که با 9 قهرمانی در کوپا آمریکا و 4 قهرمانی در جام کنفدراسیون ها می خواهد به داشته های خود بیفزاید. برزیل در این دوره از حضور ستارگانی مانند «وینیسیوس جونیور» ستاره رئال مادرید، «رافینیا» ستاره بارسلونا، «مارکینیوش» کاپیتان و ستاره تیم قهرمان اروپا یعنی پاری سن ژرمن، «گابریل» مدافع وسط قهرمان انگلیس یعنی آرسنال، «کاسمیرو» هافبک با تجربه سابق رئال مادرید و من یو(در این تابستان از منچستریونایتد جدا می شود)، «نیمار» ستاره ای که همچنان امید مردم برزیل محسوب می شود و چند بازیکن سرشناس دیگر، بهره می برد. ارزش تقریبی ترکیب دعوت شده تیم ملی برزیل حدود 913 میلیون یورو تخمین زده شده است که همین آمار کوچک، بیانگر بزرگی بازیکنان این تیم است. با توجه به داشته های فعلی در ترکیب، انتظار می رود «کارلو آنجلوتی» با سیستم 4-2-3-1 تیمش را به میدان بفرستد و می توانیم در صورت آماده بودن «نیمار» شاهد مثلث رؤیایی «وینیسیوس – نیمار - رافینیا» باشیم و در این مثلث احتمالاً شاهد درخشش «اندریک» ستاره آینده خط حمله برزیل هم هستیم. در خط دفاعی به احتمال خیلی زیاد، زوج «گابریل - مارکینیوش» را شاهد خواهیم بود. نکته جالب در مورد این دو بازیکن، تقابلشان در فینال لیگ قهرمانان اروپا رو به روی یکدیگر بود که با برتری یاران «مارکینیوش» به اتمام رسید و حال این دو باید برای قهرمانی تیم ملی برزیل سدی محکم در مقابل مهاجمان حریف بسازند. برزیل در تمامی 23 دوره جام جهانی حاضر شده که از این حیث هم بی رقیب است و با توجه به افزایش تیم های جام جهانی و منبع بی پایان پرورش بازیکن در این کشور، مطمئناً هیچ گاه شاهد غیبت این تیم در ادوار آینده جام جهانی نخواهیم بود. 231 میلیون نفر جمعیت این کشور است. عشق شدید مردم این کشور به فوتبال باعث شده که حتی بسیاری از غیرفوتبالی ها هم این کشور را با فوتبال بشناسند؛ کشوری که در تاریخ فوتبال، ستارگان زیادی را به جهان معرفی کرده است. «پله»، «زیکو»، «گارینشا»، «رونالدینیو»، «رونالدو»، «ریوالدو»، «کافو»، «کاکا» و دریایی دیگر از اسامی بزرگ، فقط بخشی از اسامی بزرگ تاریخ برزیل هستند.

 ترین های برزیل
اولین بازی رسمی این کشور مقابل رقیب دیرینه خود یعنی آرژانتین در سال 1914 برگزار شد که آن دیدار با نتیجه 3-0 به سود آرژانتین به اتمام رسید. بهترین و پرگل ترین بازی تاریخ این کشور نیز مقابل بولیوی با نتیجه عجیب 10-1 در سال 1949 به دست آمد. اما وقتی صحبت از تلخ ترین، سنگین ترین، بدترین و پرگل ترین باخت این کشور می شود، احتمالاً دل خیلی از غیر فوتبالی ها و دل خیلی از فوتبالی هایی که طرفدار برزیل نیستند هم به درد می آید. در جام جهانی 2014 که به میزبانی سلسائو برگزار می شد، در مرحله نیمه نهایی، در جایی که تماشاگران خودی در خاک خود انتظار رفتن به فینال و قهرمانی را می کشیدند، مقابل آلمان و بدون حضور امید اول آن زمان یعنی «نیمار» با نتیجه سنگین و دور از انتظار 7-1 شکست خوردند؛ نتیجه ای که هیچ گاه از ذهن طرفداران حتی غیر فوتبالی هم پاک نخواهد شد. بیشترین بازی انجام شده در این کشور به نام «مارکوس اوانجلیستا دِ مورایس» که با نام «کافو» می شناسیم با 142 بازی ملی به ثبت رسیده است. بیشترین گل زده هم در تاریخ این تیم هم به نام «نیمار جونیور» با 79 گل درج شده که این رکورد با توجه به حضور فعلی این بازیکن در این دوره و سال های باقی مانده بازی «نیمار» می تواند تغییر کند.

مراکش؛ شیرهای اطلس به دنبال تکرار شگفتی دوره قبل
تیم ملی مراکش دیگر نماینده قاره آفریقاست که در گروه سوم باید در این دوره با رقبای خود برای صعود و شگفتی دیگر به رقابت بپردازد. «شیرهای اطلس»(لقب مراکش) در دوره قبل توانستند به بهترین عملکرد خود دست یابند. آن ها در قطر بعد از برد مقابل «پرتغال» و «اسپانیا» تجربه صعود به چهار تیم پایانی را به دست آوردند. خیلی از بازیکنان دوره 2022 همچنان در ترکیب این دوره حضور یافته اند و این نوید هیجان انگیز دیگری به مردم کشورش را می دهد.
«اشرف حکیمی»، «براهیم دیاز»، «یوسف النصیری»، «یاسین بونو» و «صوفیان آمرابات» بخشی از ستارگان تیم ملی مراکش در هفتمین حضور این تیم در جام جهانی هستند. مراکش که در آخرین دوره برگزار شده جام ملت های آفریقا که به میزبانی خودش بود، جنجالی تاریخی در فینال با سنگال برجا گذاشت که تا سال های سال، برای فوتبال دوستان سوال به وجود آمد. اما از حرکت جنجالی دیگر فدراسیون فوتبال این کشور را می توان اخراج سرمربی سابق و موفق این کشور یعنی «ولید الرکراکی» نام برد، کسی که برای اولین بار در تاریخ قاره آفریقا یک تیم آفریقایی را به نیمه نهایی جام جهانی رساند. همچنین بعد از رأی جنجالی، «مراکش» برنده جام ملت های آفریقا نامیده شد که هدایت آن را «ولید الرکراکی» برعهده داشت. سرمربی سابق حتی صعودی درخشان را برای «شیرهای اطلس» به ارمغان آورد. 8 برد، 22 گل زده و فقط 2 گل خورده و صعود بالاتر از نیجر، کنگو، تانزانیا و زامبیا حاصل کار مراکشِ تحت هدایت «الرکراکی» بود. فدراسیون فوتبال مراکش، سکان تیم ملی خود را به «محمد وهبی» سپارد که فقط یک عنوان قهرمانی، یعنی قهرمانی در جام جهانی زیر 20 سال را دارد. لازم به ذکر است این سرمربی 49 ساله، سابقه هدایت هیچ تیم بزرگسالی را در کارنامه ندارد و این تیم که حدود 500 میلیون یورو ارزش ترکیبش تخمین زده شده، اولین تیم رسمی بزرگسالان «محمد وهبی» محسوب می شود. با توجه به نسل بااستعدادی که در تیم ملی مراکش حضور دارد، این ریسک خیلی بالایی بود که مسئولان فدراسیون مراکش انجامش دادند و باید دید نتیجه این تغییر چه خواهد شد.
 ترین های مراکش
اولین بازی رسمی این کشور در سال 1957 مقابل «عراق» انجام شد که با تساوی پرگل 3-3 خاتمه یافت. سنگین ترین برد نیز مقابل کشوری دیگر از غرب آسیا یعنی «عربستان» در سال 1961 به دست آمده که آن بازی 13-1 به اتمام رسید. بدترین باخت این کشور مقابل «مجارستان» در سال 1964 با نتیجه 6-0 به ثبت رسیده است. بهترین گلزن تاریخ شیرهای اطلس «احمد فارس» با 36 گل است که با توجه به ستاره های کنونی این کشور، این رکورد می تواند بهبود یابد. بیشتری بازی ملی را هم «نورالدین نیبت» با 115 بازی از آن خود کرده است.

 اسکاتلند؛ اولین صعود در قرن جدید توسط یک ماهیگیر!
از آخرین حضور اسکاتلندی ها که با لقب «ارتش تارتان» معروف هستند حدود 30 سال می گذرد. آخرین حضور این تیم به سال 1998 برمی گردد. این اولین صعود اسکاتلند به جام جهانی در قرن جدید محسوب می شود. همچنین این تیم با رکوردی عجیب در جام جهانی شناخته می شود. 8 حضور قبلی «ارتش تارتان» در جام جهانی به 8 حذف در مرحله گروهی ختم شده است. در آمار و ارقام مراکش خواندیم که این تیم هفتمین جام جهانی خود را تجربه می کند که در ششمین حضورش توانست به نیمه نهایی راه یابد، اما 8 حضور اسکاتلند بسیار کم دوام بوده است. گویا مسئولان فدراسیون فوتبال اسکاتلند در این دوره، ایمان و باور دیگری دارند و چشم و امیدشان به «استیو کلارک» 62 ساله است؛ سرمربی ای که از سال 2019 هدایت «ارتش تارتان» را برعهده گرفت و در همین اواخر قراردادش تا سال 2030(جام جهانی بعدی) نیز تمدید شده است. «ایان مکسول» مدیر اجرایی اتحادیه فوتبال اسکاتلند در مصاحبه خود، درباره همکاری با «استیو کلارک» گفته، این سرمربی همچنان بهترین گزینه برای پیشرفت ما محسوب می شود و در 4 سال آینده(2026 تا 2030) برنامه های متفاوت تری برای پیشرفت خواهیم داشت. البته وقتی نگاهی به نوع صعود این تیم در مرحله مقدماتی می اندازیم متوجه بیراهه نبودن صحبت های «ایان مکسول» می شویم زیرا اسکاتلندی ها با 13 امتیاز، بالاتر از دانمارک، یونان و بلاروس قرار گرفت تا صعودی مستقیم را تجربه کند. همچنین «استیو کلارک» توانست بلافاصله بعد از قبول هدایت اسکاتلند، این تیم را به یورو 2020 و 2024 برساند. «کلارک» یک ماهیگیر حرفه ای است که بارها در مصاحبه های خود گفته برای فرار از فشار شغل سرمربیگری به کنار رودخانه های برای ماهیگیری پناه می برد. از ستارگان «ارتش تارتان» در جام جهانی 2026 غافل نشویم. «اسکات مک تومینای» ستاره تیم ناپولی در خط هافبک، مهره بسیاری کلیدی به شمار می رود. نکته جالب این بازیکن این است که وی در مرحله مقدماتی جام جهانی در ورزشگاه «همپدن پارک» گل زیبا و مهمی با برگردان به دانمارک به ثمر رساند که بعداً بانک اسکاتلند به افتخار حضور این تیم بعد از 28 سال اعلام کرد تصویر صحنه گل قیچی برگردان «مک تومینای» را روی اسکناس 20 پوندی چاپ کرده است که این اسکناس به طور محدود روانه بازار شد. «اندی رابرتسون» دفاع چپ باثبات لیورپول که در این تابستان آنفیلد را ترک می کند به همراه «جان مک گین» کاپیتان «استون ویلا» که قهرمانی لیگ اروپا را با «اونای امری» پادشاه لیگ اروپا تجربه کرده است و البته «کیرن تیرنی» از دیگر ستارگان آبی پوشان محسوب می شوند.
نکته مهمی که جا دارد در پایان بررسی تیم ملی اسکاتلند اشاره کنیم، بدون افتخار بودن این تیم است؛ اسکاتلندی ها در تاریخ خود، برنده هیچ جامی نشده اند.
 ترین های اسکاتلند
اولین بازی این تیم با ریشه در سال 1872 مقابل انگلیس برگزار شد که حاصل کار آن بازی، تساوی بدون گل بود. بهترین برد تاریخ این کشور مقابل ایرلند با نتیجه سنگین 11-0 در سال 1901 ثبت شده است. بدترین باخت «ارتش تارتان» مقابل تیمی از آمریکای جنوبی یعنی «اروگوئه» بوده که آن بازی 7-0 به اتمام رسیده که یک هفته دیگر سالگرد این باخت است.
«کنی داگلیش» ستاره بی چون و چرای تاریخ این کشور دو رکورد به نام خود به ثبت رسانده است؛ بیشترین بازی ملی با 102 بازی و 30 گل زده که البته این عنوان را با «دنیس لاو» شریک است.

هائیتی؛ نارنجک اندازهای بی خطر!
«نارنجک اندازها» لقب تیم ملی هائیتی است. شاید از دور، لقب این تیم غلط انداز باشد اما وقتی تاریخچه این تیم در جام جهانی را نقب می کنیم، این لقب برایمان خنده آور می شود زیرا تنها حضور این تیم در جام جهانی به سال 1974 که در آلمان غربی برگزار شد برمی گردد. در آن سه بازی، «نارنجک اندازها» 14 بار دروازه خود را گشوده دیدند و در اتفاقی مهم که برای این کشور قطعاً افتخار محسوب می شود، «امانوئل سانون» در بازی اول مقابل ایتالیا توانست با باز کردن دروازه «دینو زوف» افسانه ای به رکورد عجیب 1143 دقیقه بسته بودن این دروازه بان خاتمه دهد. در آن سال به مانند این دوره، «نارنجک اندازها» در گروهی بسیار دشوار صف آرایی کردند؛ آرژانتین، ایتالیا و لهستان سه تیمی بودند که موفق به ثبت پیروزی مقابل هائیتی شدند. سرمربی این تیم یعنی «سباستین مینیه» فرانسوی 52 ساله است که در اتفاقی نادر، هرگز پای خود را در خاک هائیتی نگذاشته است. این کشور درگیر جنگ با اشرار است و ورزشگاه خانگی این تیم نیز تحت اشغال گروهک های تروریستی قرار گرفته و تمامی بازی های خانگی این تیم در خاک «کوراسائو» برگزار شد. هائیتی تحت هدایت «مینیه» به بازی کاملاً دفاعی روی آورده که آن ها با همین سیستم در جام طلایی کونکاکاف توانستند به نیمه نهایی برسند که در آن بازی «مکزیک» به زحمت از سد این تیم گذشت. از ستارگان این تیم باید «داکنز نازون» مهاجمی که برای طرفداران استقلال در ایران آشنا است نام برد. این بازیکن در مرحله مقدماتی با 6 گل تأثیر بسزایی در صعود این تیم داشت. همچنین «جانی پلاسید» دروازبان «باستیا» فرانسه، «جان بلگراد» هافبک وولورهمپتون و «ویلیام ایسیدور» بازیکن ساندرلند را باید در فهرست دیگر ستارگان این کشور قرار داد.
​​​​​​​
 ترین های هائیتی
 بیشترین بازی ملی هائیتی به نام «پیر ریچار برونی» با 95 بازی ملی به ثبت رسیده است. بیشترین گل ملی هم توسط «داکنز نازون» مهاجم سابق استقلال با 44 گل به ثمر رسیده که این عدد همچنان می تواند افزایش یابد. اولین بازی تاریخ این کشور به 22 مارس 1925 مقابل جامائیکا برمی گردد که آن بازی با باخت 2-1 برای هائیتی به اتمام رسید. 
بهترین برد «نارنجک اندازها» مقابل تیم ملی ناشناخته «جزایر ویرجین» رقم خورده که با دو برد 12-1 و 11-0 در سال های 2001 و 2004 اتفاق افتاده است. بدترین شکست های این کشور، سه باخت با اختلاف 8 گل مقابل تیم های برزیل، مکزیک و کاستاریکا ثبت شده است. نکته جالب در مورد گروه سوم به حضور دوباره برزیل، اسکاتلند و مراکش در یک گروه برمی گردد؛ این سه تیم در جام جهانی 1998 در یک گروه و البته به جای هائیتی، با نروژ همگروه بودند. در آن سال، این سه تیم در گروه اول به رقابت پرداختند که حاصل آن، صعود برزیل به عنوان تیم اول و نروژ به عنوان تیم دوم بود. برزیل در آن دوره با نتیجه 2-1 اسکاتلند و با نتیجه 3-0 مراکش را شکست داد. مراکش هم با نتیجه 3-0 اسکاتلند را شکست داد. نکته جالب دیگر مربوط به تقابل 5 باره برزیل - اسکاتلند در این دوره جام جهانی است. چهار تقابل قبلی این دو تیم در جام های جهانی 1974، 1982، 1990 و 1998 بوده است. حاصل 4 تقابل این دو تیم، 3 برد برای برزیل و یک تساوی بوده است.