در راستای بررسی دقیق گروه های 12 گانه جام جهانی، نوبت به گروه D(چهارم) این رقابت ها می رسد؛ جایی که یکی از میزبانان این دوره(آمریکا) و سه تیم دیگر یعنی پاراگوئه، استرالیا و ترکیه نیز به طور دقیق مورد بررسی قرار خواهند گرفت. در مقدمه این گروه به طور واقع بینانه باید گفت در این گروه نیز به مانند گروه های اول و دوم شاهد تیم های بزرگی نخواهیم بود و باید منتظر خلق شگفتی طی مسابقات رودرروی این تیم ها باشیم؛ تیم هایی که سابقه آن چنان درخشانی در فوتبال مدرن امروزی ندارند و حداکثر توانشان صعود از گروه و حذف در همان اوایل دور حذفی است؛ تیم هایی که بعد از چند دوره غیبت یا برای انجام دادن فقط سه بازی، پای به این رقابت ها گذاشته اند. البته دوباره می توان به این نکته اشاره کرد ممکن است شاهد خلق شاهکارهایی که انتظار آن را نداریم از سوی تیم های حاضر این گروه باشیم؛ به عنوان مثال، ترکیه این دوره دارای ترکیبی از نسل جوان و بازیکنانی با تجربه و سرمربی ای صاحب سبک است و به نظر می رسد آنقدر پتانسیل داشته باشد که مانند دوره سال 2002 یا مراکشِ دوره قبل، جادویی شگفت انگیز به تماشاگران فوتبال ارائه دهد.

آمریکا؛ شانس بالای صعود از گروه
«یانکی ها»(لقب تیم ملی آمریکا) در سال 1994 نیز سابقه میزبانی جام جهانی را داشتند که در آن سال فقط توانستند از گروه خود صعود کنند و در اولین مرحله حذفی، از دور رقابت ها کنار رفتند، اما در این دوره با استخدام سرمربی جوان و خوش فکر یعنی «مائوریتسیو پوچتینو» می خواهند در خاک خود پا را فراتر از آن دوره بگذارند. البته از این مسئله غافل نشویم که آمریکایی ها در اولین دوره جام جهانی یعنی سال 1930 بهترین عملکرد را از خود نشان دادند و توانستند در آن دوره به مقام سومی دنیا برسند، اما در فوتبال مدرن امروزی بهترین عملکردی که از خود بر جای گذاشتند، حضور در 8 تیم پایانی آن رقابت های سال 2002 بود. یانکی ها از سال 1990 تا 2014 به طور مرتب در جام جهانی شرکت داشته اند و پس از یک دوره غیبت دوباره در سال 2022 در این رقابت ها حاضر شدند. نکته حائز اهمیت درباره حضور این تیم در قطر، همگروه شدن دوباره این تیم با تیم ملی کشورمان بود که با تک گل «پولیشیچ» نتیجه به نفع آمریکایی ها رقم خورد. تیم ملی ایران در آن سال تحت هدایت «کارلوس کی روش» به قطر سفر کرد.
از سرمربی این تیم یعنی «پوچتینو» و آمریکایِ تحت هدایت او بیشتر بگوییم؛ سرمربی ای که به نوعی بهترین افتخارش نایب قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در سال 019 (با هدایت تیم تاتنهام انگلیس) محسوب می شود. تیم های اسپانیول اسپانیا، ساوتهمپتون انگلیس، پاری سن ژرمن فرانسه و چلسی انگلیس از دیگر تیم هایی است که این سرمربی قبلاً هدایت آن ها را برعهده داشته و البته آن چنان افتخاری با تیم های ذکر شده کسب نکرد. اما «یانکی ها» با توجه به سبک بازی او مشتاقانه با سرمربی آرژانتینی قرارداد بستند تا بلکه میزبانی شایسته در این رقابت ها باشند. ترکیب آمریکای فعلی که حدود 386 میلیون یورو ارزش دارد، زیر نظر «پوچتینو» معمولاً در زمان دفاع با 5 بازیکن بازی می کند که در موقع حمله «آنتونی رابینسون» و «سرجینیو دِست» به جناحین جلوکشی می کنند و با بازی Side attack(در فوتبال نوعی از حمله است که تیم از جناحین و با سانتر به حریف خود فشار می آورد) و سانتر برای مهاجم مرکزی خود حریف را تحت فشار قرار می دهند. اما در تیم ساخته شده توسط سرمربی آرژانتینی فقط این تنها راه حل نیست و برنامه دوم این تیم، گرفتن نبض بازی توسط «کریستین پولیشیچ» و حمله از عمق دفاع حریفان است؛ بازیکنی که اگر سرحال باشد ریتم بازی و بیشتر برنامه های تیم در مواقع هجوم بر شانه او و البته ستارگانی دیگر مانند «وستون مک کنی» ستاره یوونتوس ایتالیا و «جانی کاردوسو» بازیکن اتلتیکو مادرید است. با توجه به تیم های دیگر گروه چهارم و البته امتیاز میزبانی، برای تیم ملی آمریکا باید شانس بالایی را برای صعود در نظر گرفت که در صورت رخ ندادن این اتفاق بیشتر معلوم می شود که چرا ورزش اول این کشور فوتبال نیست و بسکتبال و راگبی طرفداران بیشتری دارد.
 ترین های آمریکا
بیشترین بازی ملی در این کشور توسط یک «کوبی» کم طرفدارتر از بسکتبالیست معروف یعنی «کوبی برایانت» فقید و به شدت محبوب، «کوبی جونز» با 164 بازی ملی انجام شده است. بیشترین گل زده را دو بازیکن که در حال حاضر بازنشسته شده اند، به ثمر رسانده اند؛ «لاندان داناوان» و «کلینت دمپسی» به طور مشترک 57 گل در رقابت های مختلف برای تیم ملی کشورشان به ثمر رسانده اند. اولین بازی تاریخ این کشور در رشته فوتبال در سال 1916 در خاک کشور «سوئد» مقابل این تیم برگزار شد و آن دیدار با برد 3-2 به سود یانکی ها اتمام رسید.
آمریکا در سال 2008 مقابل تیم ملی نه چندان مطرح و البته ضعیف «باربادوس»  قرار گرفت و برد 8-0 مقابل آن کشور تبدیل به بهترین برد تاریخ آمریکا تبدیل شد. اما نتیجه بدترین باخت حتی از بهترین برد سنگین تر بود، طوری که در سال 1948 یکی از کشورهای وایکینگ نشین یعنی «نروژ» با 11 گل موفق به در هم کوبیدن «یانکی ها» شدند.
بعد از شنیدن نام پاراگوئه، ناخودآگاه به یاد «خوزه لوییز چیلاورت» دروازبان افسانه ای این کشور می افتیم؛ دروازبانی که با زدن ضربات آزاد دقیق و پنالتی هایی با اعتماد به نفس بالا، نگاه ها را در آن زمان به خود جلب می کرد. البته در سال های بعد رکوردهای او توسط «روجریو سنی» دروازبان برزیلی شکسته شد. تیم ملی پاراگوئه پس از یک کمای 12 ساله یعنی غیبت در سه دوره قبلی، توانست به عنوان آخرین سهمیه آمریکای جنوبی به رقابت های جام جهانی 2026 صعود کند. اتفاقاً بهترین عملکرد این تیم در تاریخ جام های جهانی به آخرین دوره حضور این تیم در سال 2010 برمی گردد؛ جایی که آن ها توانستند به مرحله یک چهارم نهایی راه پیدا کنند اما مقابل قهرمان آن دوره یعنی تیم ملی «اسپانیا» شکست خوردند و از رقابت ها کنار رفتند. سرمربی این تیم یعنی «گوستاوو آلفارو» 63 ساله با رقابت های جام جهانی آن چنان غریبه نیست. «گوستاوو» در دوره قبلی که در کشور قطر برگزار شد، هدایت تیم ملی اکوادور را برعهده داشت که تیمش در دیدار افتتاحیه توانست لقب اولین برنده آن جام را از آن خود کند. حال شاگردان «آلفارو» اولین بازی با یک میزبان دیگر را انجام خواهند داد که باید دید نتیجه این دیدار تکراری در جام جهانی چه خواهد شد. حتماً از خود می پرسید چرا تکراری؟! تیم ملی آمریکا و پاراگوئه در اولین دوره جام جهانی در سال 1930 به مصاف هم رفتند که نتیجه آن بازی با برد 3-0 آمریکا خاتمه یافت.  مردم این کشور مانند سایر ساکنان آمریکای جنوبی عاشق فوتبال هستند و با این ورزش زندگی می کنند. وقتی صعود پاراگوئه به جام جهانی قطعی شده بود در کنفرانس خبری قبل از بازی با «شیلی»، سرمربی تیم ملی پاراگوئه با فردی ناآشنا در میان خبرنگاران حاضر شد که بعداً با معرفی آن مرد، احساسات خبرنگاران حاضر در کنفرانس را تحت تأثیر خود قرار داد. روزی «گوستاوو آلفارو» پس از صعود در یک فروشگاه مواد خوراکی حضور یافت و مردی که در آن فروشگاه مسئول فروش سبزی بود با چشمانی گریان به سمت سرمربی پاراگوئه آمد و در حالی که پیش پای او زانو زده بود تشکر کرد و گفت:  «ممنون که ما را دوباره جهانی کردی» و پس از آن اتفاق سرمربی آرژانتینی تیم ملی پاراگوئه تصمیم گرفت او را به اولین کنفرانس مطبوعاتی خود بیاورد. تیم ملی پاراگوئه فعلی، برعکس خیلی از تیم های آمریکای جنوبی رو به سبک بازی دفاعی آورده و اتفاقاً در این سبک خیلی ماهرانه بازی می کند، به طوری که در رقابت های انتخابی جام جهانی 2026 در خانه خود و با مالکیت کمتر از 30 درصد موفق به شکست برزیل و آرژانتین(قهرمان آخرین دوره جام جهانی) شد. این تیم با سبک بازی  Low block که با دادن توپ به حریف و بستن دفاع از عمق و تجمع بالا موقع حمله حریف و البته دوندگی بالا، منتظر اشتباه از سوی تیم مقابل می نشینند و با ضد حملاتی برق آسا حریف خود را غافلگیر می کند.
در این تیم ستارگانی مانند «خولیو انسیسو» که زننده گل برتر لیگ انگلیس در سال 2023-2022 نیز هست و به همراه «میگل آلمیرون» ستاره سابق نیوکاسل توانایی غافلگیر کردن حریف با شوت های از راه دور را به خوبی دارند. «خولیو انسیسو» ستاره این روزهای «استراسبورگ» به غیر از قدرت شوت بالایش توانایی های دیگری مانند سرعت دوندگی بالا، دیدن فضاهای خالی، انتقال سریع دفاع به حمله و توانایی حمل توپ بالا را نیز دارد. ممکن است این جام جهانی سکوی پرتابی برای بازی کردن در تیم های بزرگ تر برای «انسیسو» باشد و ما در آینده بیشتر از این بازیکن بشنویم. البته از ستاره های خط دفاعی این تیم یعنی «عمر آلدرته» بازیکن ساندرلند و «دیگو گومز» ستاره برایتون که در لیگ برتر انگلیس توپ می زنند هم نباید غافل شویم.

 ترین های پاراگوئه
بیشترین بازی ملی در این کشور به نام «پائولو دا سیلوا» با 148 بازی ملی ثبت شده است. بیشترین گل زده شده در تاریخ این کشور نیز به نام «روکه سانتا کروز» مهاجم نام آشنای این کشور که همچنان در سن 44 سالگی مشغول بازی است، به ثبت رسیده است. اولین بازی ملی پاراگوئه مقابل تیم ملی آرژانتین در سال 1919 انجام شد که آن دیدار با شکست 5-1 «قرمز و سفیدها»(لقب پاراگوئه) همراه بوده است. بهترین برد این کشور، دو برد 7-0 بوده که مقابل تیم های «بولیوی» و «هنگ کنگ» که به ترتیب در سال های 1949 و 2010 انجام شده، به ثبت رسیده است. بدترین باخت این کشور نیز مقابل همان کشوری است که در اولین دیدار تاریخ پاراگوئه، مقابلش صف آرایی کرد؛ یعنی آرژانتین. باخت سنگین 8-0 خاطره تلخ دیگری است از سوی آرژانتینی ها که از سال 1926 در یادها مانده است.
استرالیا؛ هفتمین پرش «کانگوروها» به جام جهانی!
نماد و لقب کشور استرالیا «کانگورو» است؛ کشوری پهناور که اولین دوره حضور این کشور به جام جهانی 1974 برمی گردد. بهترین عملکرد تاریخ این کشور در جام های جهانی، دو صعود از گروه بوده است. نکته خیلی جالب این جاست که هر دو صعود این تیم به یک هشتم نهایی با باخت به قهرمان همان دوره همراه بوده است.در سال 2006 مقابل ایتالیا که داوری بسیاری جنجالی ای به همراه داشت و در سال 2022 و باخت به آرژانتین که در نهایت قهرمان شد.. در مرحله انتخابی جام جهانی 2026 در منطقه آسیا، استرالیایی ها توانستند بالاتر از عربستان، چین و بحرین و البته پایین تر از ژاپن به دور نهایی راه پیدا کنند. تیم ملی استرالیا که یادآور خاطره ای شیرین برای ما ایرانیان در سال 1998 است، هدایتش را «تونی پوپوویچ» برعهده دارد. این سرمربی در سال 2006 عضو همان تیمی بود که توسط ایتالیا در سال 2006 از آن دورر رقابت ها کنار رفتند. ترکیب فعلی این تیم 78 میلیون یورو ارزش دارد و امید مردم این کشور به ساق های ستارگانی نظیر «متیو رایان» بازیکن لوانته اسپانیا، «جکسون ایروین» بازیکن سن پائولی آلمان، «عزیز بهیچ» بازیکن ملبورن سیتی استرالیا، «نستوری ایرانکوندا» وینگر واتفورد انگلیس و «آور مابیل» دوخته شده است تا بلکه صعودی دیگر را تجربه کنند.

ترین های استرالیا
اولین بازی رسمی انجام شده این تیم به سال 1922 برمی گردد که مقابل رقیب سنتی خود یعنی «نیوزلند» متحمل شکست 3-1 شدند. بهترین برد تاریخ این کشور مساوی است با بهترین برد تاریخ فوتبال در رده ملی، یعنی برد سنگین و تحقیرآمیز 31-0 مقابل کشور «آمریکن ساموآ». این دیدار در 11 آوریل 2001 برگزار شد. بدترین باخت این کشور هم به سال 1955 مقابل تیم ملی «آفریقای جنوبی» برمی گردد که آن دیدار با شکست 8-0 خاتمه یافت. صاحب بیشترین بازی ملی «مارک شوارزر» با 109 بازی ملی است. بیشترین گل زده هم توسط «تیم کیهیل» با 50 گل به ثبت رسیده است.
​​​​​​​
 ترکیه؛ حضور سختِ تیم سرسخت
تیم ملی ترکیه برای رسیدن به این دورره از رقابت ها سختی های زیادی متحمل شد؛ تیمی که سومین حضور خود در جام جهانی را تجربه می کند در مرحله انتخابی در گروهی که تیم قدرتمند اسپانیا حضور داشت، قرار گرفتند و توانستند در رده دوم و بالاتر از گرجستان و بلغارستان قرار بگیرند و به خاطر 4 تیمی بودن گروهشان به پلی آف راه پیدا کردند و با دو نتیجه مشابه 1-0 مقابل رومانی و کوزوو در بازی هایی نفس گیر برنده و موفق به صعود به جام جهانی شوند. ترکیه در مرحله انتخابی در خاک خود با نتیجه سنگین 6-0 مغلوب اسپانیا شد و آن دیدار باعث قطعی شدن دوم شدن این کشور به خاطر فاصله امتیاز با اسپانیا شد. بهترین عملکرد این تیم به اولین صعود این تیم در قرن جدید بر می گردد که در سال 2002 اتفاق افتاد. در آن سال که به میزبانی کره جنوبی و ژاپن برگزار می شد تیم ملی ترکیه به لطف تفاضل گل بهتر نسبت به کاستاریکا پس از دوم شدن در گروه خود (برزیل تیم اول گروه شد)، با پیروزی 1-0 مقابل ژاپن میزبان به مرحله یک چهارم نهایی راه پیدا کرد و در آن مرحله توانست سنگال را که خود از تیم های شگفتی ساز آن دوره محسوب می شد در وقت اضافه با نتیجه 1-0 از پیش رو بردارد و در نیمه نهایی دوباره با همگروهی خود یعنی برزیل رو به رو شد و دوباره با یک گل اختلاف، مغلوب قهرمان آن دوره شد و به رده بندی مقابل دیگر میزبان آن دوره یعنی «کره جنوبی» رسید و موفق شد دیگر میزبان را هم شکست دهد و مقام سومی دنیا را کسب کند که تاکنون همچنان افتخار بزرگی برای این کشور محسوب می شود. البته شیرینی آن سومی بیش از پیش شد چون سریع ترین گل تاریخ جام جهانی هم توسط ترکیه ای ها در آن دیدار توسط «هاکان شوکور» به ثمر رسید و همچنان آن رکورد دست نخورده باقی مانده است. سرمربی تیم فعلی ترکیه «وینچنزو مونتلا» ایتالیایی است که خود در همان جام جهانی 2002 بازیکن تیم ملی ایتالیا بود. این سرمربی 51 ساله تیم خود را به منعطف ترین حالت ممکن درآورده است. «مونتلا» در سال 2023 جانشین «اشتفان کونتس» شد و در یورو 2024 توانست ترکیه را به مرحله یک چهارم نهایی برساند که در آن دیدار «هلند» به سختی موفق به حذف تیم «مونتلا» شد. «وینچنزو مونتلا» در همان یورو محبوبیت خاصی نزد ترکیه ای ها پیدا کرد و بعداً در مصاحبه ای گفت: «سبک و فرهنگ بزرگ شدن من مانند ترک هاست». ترکیه زیر نظر «مونتلا» 4-2-3-1 بازی می کند و در زمان دفاع به 5-4-1 و در زمان حمله 3-5-2 تیم خود را تبدیل می کند. در تیم حدوداً 500 میلیون یورویی ترکیه، ترکیبی از استعدادهای جوان و بازیکنان ستاره و با تجربه را در کنار هم شاهد هستیم. ستارگانی مانند «آردا گولر» ستاره جوان و آینده دار تیم رئال مادرید، «هاکان چالهان اوغلو» ستاره اینترمیلان، «کنان ییلدیز» ستاره خط حمله یوونتوس، «صالح اوزجان» بازیکن سرشناس دورتموند، «کادی اوغلو» بازیکن تیم برایتون انگلیس و چند بازیکن مهم دیگر در ترکیب تیم ملی ترکیه توپ می زنند. 


 ترین های ترکیه
اولین بازی ملی این کشور مقابل تیم ملی «رومانی» انجام شد که با نتیجه مساوی 2-2 به اتمام رسید. این بازی در سال 1923 انجام شد. پرگل ترین دیدار ترکیه ای ها سه نتیجه 7-0 به ترتیب مقابل تیم های «سوریه» در سال 1949، تیم ملی «کره جنوبی» در سال 1954 و تیم ملی «سن مارینو»در سال 1996 بود. سنگین ترین شکست های این تیم هم سه گانه خود را دارد. ترکیه به ترتیب مقابل تیم های «لهستان» در سال 1968 و تیم ملی «انگلیس» در سال های 1984 و 1987 با نتیجه 8-0 بازنده شد.